ช่วงนี้ บ้า เฟท สเต ฯสุดๆ เลยลองหา bg มาทำดูเพื่อเปลี่ยนธีม ....มีข้อผิดพลาดตรงไหนติชมให้ด้วยนะครับ
ส่วนนี่ก็กลอน แต่งเองมะคืน วิจารณ์ด้วยน่อ ^^
สามพฤษภา มาเวียนวน จนบรรจบ
พื้นพิภพ ผืนนภา พาส่องแสง
แม้นตะวัน ดวงไม่ใหญ่ ไม่ร้อนแรง
กลับทิ่มแทง กลางหัวใจ เด็กหนึ่งคน
นึกย้อนหลัง สิบแปดปี เมื่อเก่าก่อน
พลันนึกย้อน นึกคิดไป ใจฉงน
หนึ่งสตรี ใยยอมเหนื่อย ยอมอดทน
ทนลำบาก ลำบนคลอด หนึ่งชีวี
เฝ้าพร่ำสอน เด็กน้อยนั้น ให้เขียนอ่าน
ทุ่มทั้งจิต ทั้งวิญญาณ ทั้งศักดิ์ศรี
หวังอบรบ เด็กน้อยนั้น ให้ได้ดี
เพื่อจะมี อนาคต อันยาวไกล
มาวันนี้ เด็กน้อยนั้น พลันสำนึก
ขอรำลึก ด้วยดวงจิต อันสดใส
บุญแต่ก่อน ที่สร้างไว้ แต่หนใด
ขออุทิศ มอบให้ " แม่ " เพื่อแทนคุณ
ปล. เหตุที่แต่งกลอนอันนี้เพราะ วันนี้ ก็นับเป็นอีกวันหนึ่ง ที่สำคัญของชีวิตผม ... เป็นวันที่ผมทำให้หนึ่งคนทุกข์ทรมานแทบเจียนตาย (ถึงการแพทย์สมัยใหม่จะโปะยาสลบก็เหอะ )... วันที่ผมเกือบทำร้ายชีวิตของสตรีที่มีพระคุณที่สุดในชีวิต (ตั้งแต่ตอนที่ผมกำลังจะลืมตาออกมาดูโลก )... ผมเลยอยากแต่งกลอน รำลึกถึงพระคุณออกมาสักบท ^^" ( อ่านแล้วเป็นไงวิจารร์ด้วยนะฮะ ถึงจะแต่งห่วยแต่ก็แต่งออกมาจากใจนะ T^T )
)
